⏱️ Szacowany czas czytania: 14 min
Na tej stronie: Przegląd
Kluczowe wnioski
Każdy kijek trekkingowy ma rękojeść z paskiem, trzon złożony z dwóch, trzech lub czterech segmentów, mechanizm blokady, który trzyma ustawioną długość, oraz końcówkę z grotem, na którą zakładasz nakładkę albo talerzyk. Niektóre modele mają też amortyzację. Gdy znasz te części, łatwiej porównasz dowolne kijki.
Korek z czasem dopasowuje się do kształtu dłoni i dobrze radzi sobie z potem, więc docenisz go na długich, ciepłych trasach. Pianka EVA jest lekka i miękka w dotyku, a do tego łatwo ją wyczyścić. Obie sprawdzą się na szlaku. Wybór zależy głównie od tego, co lepiej leży w Twojej dłoni.
W kijkach teleskopowych spotkasz najczęściej blokadę dźwigniową, czyli zewnętrzny zacisk, oraz blokadę skręcaną, w której obracasz segmenty względem siebie. Kijki składane mają zwykle przycisk lub zatrzask, który po rozłożeniu spina segmenty w całość. Przed zakupem sprawdź w specyfikacji, jaką blokadę ma wybrany model.
Amortyzacja, często nazywana antishock, to sprężysty element w trzonie niektórych kijków. Tłumi część drgań, które czujesz w dłoni, gdy stawiasz kijek na twardym podłożu. To kwestia odczucia: jedni lubią miękkie podparcie, inni wolą sztywny kijek, który daje bardziej bezpośredni kontakt z podłożem.
Wsuń dłoń w pasek od dołu, a potem chwyć rękojeść razem z paskiem. Wtedy część nacisku przejmuje pasek, a Ty nie musisz kurczowo ściskać rękojeści. Ustaw jego długość tak, żeby dłoń leżała wygodnie na górze rękojeści. Na odcinkach z łańcuchami i drabinkami kijki składasz i chowasz.
Po co znać budowę kijka trekkingowego?
Specyfikacje kijków bywają pełne skrótów. Korek, EVA, blokada dźwigniowa, trzy segmenty, antishock. Na pierwszy rzut oka wszystkie modele wyglądają podobnie, a różnice kryją się właśnie w tych kilku linijkach. Jeśli wiesz, za co odpowiada każda część, szybko ocenisz, czy dany kijek pasuje do Twoich tras, Twojej dłoni i sposobu, w jaki go nosisz.
Ten tekst prowadzi Cię przez kijek od góry do dołu: rękojeść, pasek, blokada, segmenty, trzon, końcówka i amortyzacja. Na końcu znajdziesz krótki słowniczek pojęć ze specyfikacji. Jeśli dopiero zaczynasz wybierać pierwsze kijki, szerszy obraz daje poradnik: kijki trekkingowe, a tutaj wracaj, gdy będziesz porównywać konkretne modele.
Rękojeść z korka czy z EVA: czym się różnią?
Rękojeść trzymasz w dłoni przez cały dzień, więc to ona najbardziej decyduje o tym, czy kijek jest wygodny. W kijkach trekkingowych spotkasz trzy główne materiały: korek, piankę EVA i gumę.
Korek jest naturalnym materiałem, który z czasem lekko dopasowuje się do kształtu Twojej dłoni. Dobrze radzi sobie z potem, dlatego dłoń nie ślizga się po rękojeści nawet w upalny dzień na długim podejściu. Jest też przyjemny w dotyku i nie wychładza się tak szybko, jak plastik. Wymaga za to odrobiny troski: po trasie warto go przetrzeć i wysuszyć, a nie zostawiać mokrego w zamkniętym pokrowcu.
Pianka EVA jest lekka i miękka. Od pierwszego dnia daje przyjemne, amortyzujące w dotyku podparcie dla dłoni, a jej powierzchnię łatwo umyć wodą. To popularny wybór w kijkach, w których liczy się każdy gram. Guma pojawia się rzadziej. Nie chłonie wilgoci, ale w cieple dłoń szybciej się na niej poci.
W kijkach BOLLSEN widać oba podejścia. Expedition Pro ma rękojeść łączącą korek i piankę EVA. To kijki składane z aluminium 7075 o wadze 297 g na kijek, 37 cm po złożeniu, z regulacją 115–135 cm dla osób o wzroście 1,60–2 m. Alpine Explorer i 3K Carbon Extreme+ mają rękojeści z pianki EVA. GOPR w poradniku co warto zabrać w góry wymienia rękawiczki wśród rzeczy, które powinny być w plecaku niezależnie od pory roku. Jeśli w nich chodzisz, przymierz kijek także w rękawiczkach. Gruba rękawica zmienia chwyt bardziej, niż się wydaje.
Część kijków ma też przedłużoną rękojeść, czyli piankowy odcinek pod główną rękojeścią. Na krótkim, stromym trawersie łapiesz kijek niżej i nie musisz od razu zmieniać jego długości.
Jak używać paska, żeby naprawdę Ci pomagał?
Pasek przy rękojeści to nie tylko zabezpieczenie przed upuszczeniem kijka. Dobrze założony przejmuje część nacisku, gdy podpierasz się kijkiem, dzięki czemu nie musisz ściskać rękojeści przez cały dzień. Twoja dłoń pracuje luźniej i mniej się męczy.
Robisz to tak: wsuwasz dłoń w pętlę od dołu, a następnie chwytasz rękojeść razem z paskiem, który przechodzi między kciukiem a palcem wskazującym. Długość ustaw tak, żeby dłoń opierała się na pasku i leżała na górze rękojeści, a nie wisiała pod nią. Za luźny pasek nic nie daje, za ciasny uciska nadgarstek.
Są miejsca, w których pasek lepiej zdjąć z dłoni. Tatrzański Park Narodowy opisuje szlaki z łańcuchami, klamrami i drabinkami. Tam potrzebujesz obu rąk, więc kijki składasz i przypinasz do plecaka. Pasek w kijku trekkingowym różni się też od systemu w kijkach do nordic walking. Międzynarodowa federacja INWA w opisie, czym jest nordic walking, mówi o specjalnie zaprojektowanych kijkach z systemem pasków, który pozwala otwierać dłoń w trakcie marszu. Kijki BOLLSEN są kijkami trekkingowymi z paskami. Jeśli nordic walking ma być Twoją główną aktywnością, techniki najlepiej uczyć się pod okiem instruktora, na przykład na kursach, o których informuje Polskie Stowarzyszenie Nordic Walking.
Jakie blokady spotkasz w kijkach trekkingowych?
Blokada trzyma ustawioną długość kijka, gdy opierasz na nim ciężar ciała. W specyfikacjach znajdziesz trzy główne typy.
- Blokada dźwigniowa, czyli zewnętrzny zacisk na segmencie. Otwierasz dźwignię, wysuwasz segment, zamykasz. Widzisz od razu, czy blokada jest zamknięta, a regulacja zajmuje kilka sekund, także w rękawicach.
- Blokada skręcana, w której obracasz segmenty względem siebie, a element rozprężny w środku trzonu blokuje je od wewnątrz. Jest smukła i nic nie wystaje z kijka, ale wymaga wyczucia przy dokręcaniu i czystego, suchego wnętrza.
- Blokada przyciskowa w kijkach składanych. Segmenty łączy linka biegnąca w środku trzonu. Po rozłożeniu kijka przycisk lub zatrzask spina całość, a zakres długości ustawiasz zwykle na górnym segmencie.
Żadna z tych blokad nie jest najlepsza dla każdego. Dźwignia jest wygodna przy częstej zmianie długości, blokada przyciskowa pasuje do kijków, które mają się szybko złożyć do małych rozmiarów. Jaki mechanizm ma konkretny model, sprawdzisz w jego opisie. Pełne porównanie obu konstrukcji znajdziesz w tekście kijki składane czy teleskopowe.
Dwa, trzy czy cztery segmenty: co to zmienia?
Liczba segmentów decyduje przede wszystkim o tym, jak krótki będzie kijek po złożeniu. Kijki teleskopowe mają zwykle dwa lub trzy segmenty wsuwane jeden w drugi. Kijki składane mają najczęściej trzy lub cztery segmenty, które składasz jak miarę stolarską. Im więcej segmentów, tym mniejszy pakunek, ale też więcej połączeń, które warto od czasu do czasu sprawdzić.
W praktyce widać to po długości po złożeniu. Teleskopowy Alpine Explorer ma po złożeniu 65 cm, więc nie zmieści się w bagażu podręcznym. Za to oferuje szeroki zakres 95–135 cm i pasuje osobom o wzroście 1,40–2 m. Składane Expedition Pro i 3K Carbon Extreme+ mają po złożeniu 37 cm, czyli mieszczą się w wymiarach bagażu podręcznego. Przed lotem i tak sprawdź zasady swojej linii lotniczej i kontroli bezpieczeństwa.
Z czego robi się trzon kijka?
Trzon to rura, na której wszystko się trzyma. Najczęściej jest z aluminium albo z włókna węglowego, czyli karbonu. Aluminium dobrze znosi mocne obciążenia i przy przeciążeniu raczej się wygnie, niż pęknie. Karbon jest lżejszy i sztywniejszy, ale nie lubi ostrego uderzenia z boku, na przykład o krawędź skały.
Różnicę widać w gramach. 3K Carbon Extreme+ z karbonu 3K waży 199 g na kijek, aluminiowy Alpine Explorer 247 g, a Expedition Pro z aluminium 7075 waży 297 g na kijek. Ile to znaczy na całym dniu marszu i który materiał pasuje do Twojego terenu, opisujemy w porównaniu kijki karbonowe czy aluminiowe.
Co znajdziesz na dole kijka?
Na samym dole jest grot, czyli twarda końcówka, która łapie ziemię, kamienie i lód. Na grot zakładasz nakładki dopasowane do podłoża. Nakładka trekkingowa sprawdza się na szlaku, nakładka do chodzenia na asfalcie i chodniku, a talerzyk śnieżny nie pozwala kijkowi zapadać się głęboko w miękki śnieg. Wszystkie trzy modele BOLLSEN mają w zestawie nakładkę trekkingową i nakładkę do chodzenia. Talerzyk śnieżny dostajesz tylko z Expedition Pro i 3K Carbon Extreme+.
Zimą w wysokich górach same kijki nie wystarczą. Tatrzański Park Narodowy w zasadach bezpieczeństwa w górach przypomina, że bezpieczeństwo w zimowych Tatrach zwiększają raki i czekan, który na łatwiejszych trasach często zastępują kijki narciarskie. Jaką nakładkę wybrać na dany teren i kiedy ją wymienić, przeczytasz w tekście końcówki do kijków trekkingowych.
Czym jest amortyzacja i czy jej potrzebujesz?
Amortyzacja, w specyfikacjach często opisywana jako antishock, to sprężyna lub elastyczny element ukryty w trzonie niektórych kijków. Gdy stawiasz kijek na twardym podłożu, element lekko się ugina i tłumi część drgań, które czujesz w dłoni. To przede wszystkim cecha odczucia, a nie sprzęt, bez którego nie da się chodzić.
Plusy są proste: kijek pracuje miękcej, szczególnie na asfalcie i ubitych drogach, a dłoń odbiera mniej stuknięć. Minusy też istnieją. Element sprężysty dodaje kilka gramów, czasem jest słyszalny, a przy mocnym podparciu na podejściu kijek delikatnie się ugina, zamiast od razu oddać Ci oparcie. Dlatego część osób woli sztywny kijek, który daje bardziej bezpośredni kontakt z podłożem.
Jeśli zależy Ci na tej funkcji, sprawdź w specyfikacji, czy model ją ma, i spróbuj obu wersji, zanim zdecydujesz. Na komfort marszu wpływa też długość ustawiona pod Twój wzrost, dobrze założony pasek i nakładka dopasowana do podłoża.
Jak czytać specyfikację kijków? Słowniczek
Poniżej znajdziesz pojęcia, które najczęściej pojawiają się w opisach kijków trekkingowych. Zapisz je albo zrób zrzut ekranu przed zakupami.
| Pojęcie w specyfikacji | Co oznacza |
|---|---|
| Rękojeść (korek, EVA, guma) | materiał uchwytu; wpływa na komfort dłoni, pot i wagę |
| Przedłużona rękojeść | piankowy odcinek pod rękojeścią do chwytu na trawersie |
| Pasek | pętla przy rękojeści; przejmuje część nacisku z dłoni |
| Blokada dźwigniowa / skręcana / przyciskowa | mechanizm, który trzyma ustawioną długość kijka |
| Segmenty | liczba części trzonu; wpływa na długość po złożeniu |
| Długość po złożeniu | wymiar kijka w plecaku lub bagażu |
| Zakres regulacji | najkrótsza i najdłuższa długość robocza kijka |
| Waga na kijek | masa jednego kijka; para waży dwa razy tyle |
| Grot | twarda końcówka trzonu, która łapie podłoże |
| Nakładka / talerzyk | wymienne elementy końcówki na asfalt, szlak i śnieg |
| Amortyzacja (antishock) | sprężysty element w trzonie niektórych kijków, który tłumi drgania |
Z takim słowniczkiem łatwo porównasz każde kijki, także BOLLSEN. Zacznij od długości po złożeniu i zakresu regulacji, bo one mówią, czy kijek pasuje do Twojego wzrostu i sposobu podróżowania. Potem sprawdź wagę i materiał rękojeści. Na koniec zajrzyj do listy nakładek w zestawie. Żeby kijki służyły Ci długo, po każdej mokrej trasie rozłóż je do wyschnięcia i przetrzyj rękojeści. Więcej o tym przeczytasz w tekście jak dbać o kijki trekkingowe.
- Wkładki do butów do pracy stojącej: komfort przez całą zmianę - 4. listopada 2026
- Kijki trekkingowe dla dzieci: od jakiego wzrostu mają sens? - 3. listopada 2026
- Jak chodzić nordic walking? Technika krok po kroku - 2. listopada 2026
